Eindelijk, na vele maanden, drukke weken en ongeduldige dagen was het eindelijk zo ver: de leotrip van ons leven:
DEELNAME AAN DE GROOTSTE SHOWWWEDSTRIJD CRUFTS!!
Maanden van intensieve voorbereiding gingen vooraf, qualificatie (zonder uitnodiging was je niet welkom), papierwerk, testen, organisatie waren
allemaal achter de rug en onze 3-daagse Engeland was tot in de puntjes voorbereid.
Zo goed voorbereid dat de laatste dagen voor vertrek zoooooo rustig waren dat je je haast zou gaan vervelen...
Woensdag 10/3/2010, wekker gaat af om 3u30 in de morgen, pfjoewww nog vroeg...maar al snel kreeg ik een energy-boost want ik realiseerde me aan
het begin te staan van een hopelijk onvergetelijk advontuur. Voorbereid, alsof we een wereldreis van een jaar zouden maken, vertrokken we richting Asse
waar we met Luc en Ingrid (baasjes van Brazil en tevens ook gekwalificeert) afgesproken hadden, onze vrienden en Brazil gingen mee in ons advontuur.
Samen vertrokken we richting Calais waar we om 8u50 onze oversteek hadden.
Vooraleer we Engeland binnen mochten werden Hestia en Brazil en hun papieren nog gecontroleerd, alles in orde, geen explosieven aangebonden,
geen zelfmoordcommando's of verstekelingen aan boord, de weg naar het Verenigd Koninkrijk lag open voor deze Belgen op advontuur....
Van al dat gereis onder de zee zaten er enkelen met hoog water, even halt houden en de knopomdraaien, want in Engeland doen ze alles andersom, de wringers.
De aanpassing naar het links rijden verliep probleemloos, lekker bollen in het zonnetje naar een stralend advontuur....
Wat vroeger dan voorzien arriveerden we in dit Hondvriendelijk hotel, gelegen op een 10 minuutjes rijden van Het Nec, daar waar het heilige groene tapijt
op ons wachtte...
Savonds konden we het toch niet laten om in de bar een Engels biertje, een pint, te nuttigen terwijl we de voorbespreking deden.
Smorgens vroeg op, ontbijt op de kamer en dan gepakt en gezakt naar de show. Iedere hond zit op deze show volgens nummer in catalogus, waardoor alle
honden van een ras samen zitten, dit heeft iets magisch. Ook viel het ons op dat alles zeer beleefd georganiseerd werd, er was veel verdraagzaamheid onder de honden,
maar nog voornamer onder de mensen. Happy people Happy dogs....
Om 8u30 ving de show al reeds aan, na enkele uurtjes wachten was het de beurt aan EmirBrazil von Titus Hof (Brazil voor de vrienden) om de ring te betreden,
Er was een mooie concurrentie aanwezig waaronder de wereldkampioen. De reu op de eerste foto werd 1ste in de 'Open dog'-klasse en werd later BOB.
Brazil presteerde ook uitmuntend en werd 2de, GEWELLDDIIGGGGG, dit was al jaren geleden dat een buitenlander zo goed scoorde (er waren dit jaar slechts 4 buitenlanders
aanwezig: Hestia, Brazil, een Franse reu en een Nederlands teefje) en nog niet voorgedaan door een Belgische Leo. PROFICIAT!!
Na de knalprestatie van papa Brazil was het onze beurt. Uitgedost en voorbereid betraden we de ring. Hestia presteerde voortreffelijk, ze mocht
langs die Engelse dames staan, maar door een onoplettendheid van de Engelse keurmeester mistte ze een plaatsing, beetje ongelukkig maar toch meer
dan tevreden konden we de ring verlaten. Op deze olympische spelen van de hondensport is deelnemen als buitenlander een unieke ervaring die je moet koesteren.
Uiteindelijk ben ik nog maar 2 jaar en half intensief actief in dit wereldje en mag ik deelnemen als 23-jarige eigenaar van een zelfgefokte hond aan de meest prestigieuze
wedstrijd van de wereld, uiteraard ben ik dan ook heel fier op Hestia dat we samen zulke successen kunnen ervaren.
Na het showen konden we shoppen (wat je op crufts ziet tart de verbeelding, alles wat denkbaar is over honden vind je er). Ook namen we
een kijkje in de arena (en erering) waar spektakel garant stond, een plaats die de komende dagen vaak uitverkocht was en die plaats gaf aan meer dan 6000
kijklustigen, GEWELDIG!!
Vrijdag middag vertrokken we weer huiswaarts met een lekker Engels ontbijt achter de kiezen.....
Bij aankomst in Belgie begon de vermoeid wat op te spelen, maar de mooie herrinneringen zorgen voor een roes van contentement zodat die laatste 250
kilometer ook weer omvlogen.....
Dit was zonder twijfel een unieke ervaring en het zeeeeeer geslaagde Leo-trip
Tot schrijfs,
Dipako