Woensdag morgen, hèèèhèèè eindelijk is het zo ver, weken van voorbereiding gingen deze leo-trip vooraf, iedereen in topform om zijn steentje bij te dragen in een alweer onvergetelijk advontuur.....
Deze ruimte zou onze thuis worden de komende 5 dagen, lekker ruim en hondvriendelijk....

Guapa nam even de proef op de som en ging al eens uittesten of alles wel op de juiste plek staat en checken en dubble-checken op de bestuurderkabine veilig was om de 1250 km lange henreis aan te vangen.
Alles in orde, dan zijn we weggggg!

Tjong Tjonge denk je een grote auto te hebben staat daar zo een kolos langs. Snel nog even een testrit maken zodat iedereen gewend is aan dit 3500kg zware gevaar. Maar goed dat we dat deden want na de eerste scherpe boch ging de frigo al open en vloog er 2 liter tomatenroomsoep (met balletjes) door de leefruimte en konden we al vegen. Alles opgekuist.... ready !

Na 1240 km rechtdoor te hebben gereden (met overnachting op een louche parking tussen de vrachtwagenchauffeurs want we waren veel te laat gestopt) waren we aan de grens tussen Oostenrijk en Slovakije, amaiii.. precies als je plots in een andere wereld terecht kwam. Vrijdag zouden we de clubshow van de Slovaakse leonbergerclub doen, vandaar dat we de dag ervoor al op post waren op de voorziene camping net voor de ingang. Het was een heerlijk weertje, de hondjes buiten ravotten, buiten eten en savonds gezellig een pintje drinken bij Italiaanse en Franse die al even zot waren als ons. Rosi hield de wacht, dat was nodig want er hing hier nogal vreemd begaaid volk rond...

Dan plan je eens een gezellig uitje in combinatie met 2 shows en wat doet het dan REGENEN.. Jaja vrijdag bleven we niet gespaard en kregen we de volle laag. Gelukkig waren we wat vroeger opgestaan om ons tentje op te stellen op de showweide en dat hebben we ons niet beklaagd hoor. Er waren vrijdag 12 inschrijvingen in onze klasse, keurmeester was Willy Gullix, bekende en gevreesde rasspecialist. Na een uitgebreid tandheelkundig onderzoek konden de individuele keuringen beginnen....

Beurt om beurt betraden we de ring, het was gewoon niet doenbaar langer in dit hondenweer te blijven achten. De keurmeester nam ruim de tijd per hond, zelf iets te lang naar men zin, volgens mij was hij op een bepaald moment grapjes aan het maken over het weer en de mooie vrouwen en had hij er plezier in dat de gel die nog in men haar zat ondertussen al op men schoenen hing. Maar het was het waard want de reacties waren zeer enthousiast en veelbelovend voor wat nog moest volgen. 'Vorzuglich' (uitmuntend) zei hij en daar was ik al heel tevreden mee, wetende dat deze strenge norse man in Duitsland hoogstens een zeer goed kan geven en je hier een uitmuntend krijgt, dan moet het wel echt goed zijn, JOEPIIEEE.... NEXTTTTTTT PLEASE..

Dan was het de beurt aan Rosi, zei overtrefde zichzelf dit weekend en zette een knalprestatie neer, ook hier was de keurmeester enthousiast en had hij niets dan lof voor deze grote Duitse dame. Ze kreeg ook een 'uitmuntend', onze dag was al geslaagd en Joris (aka Jean Miche) natuurlijk zo fier als een gieter (vind deze uitspraak wel passen met het weer van de dag). Dan terug de ring bij de laatste 8 geselecteerde van de 12 en was het MONEY TIME.... de adrenaline steeg tot in het langste sprietje haar op men hoofd.....

² 

Na enkele studieronden (hestia en rosi moesten 1 tegen 1 lopen tegen enkele concurrenten, de hond die de volgende dag wereld jeugdkampioen zou worden werd voor ons de ring uit gezet (zie links onder). De prijzen waren net niet aan ons besteed, wederom deed die harde (vriendkes)politiek ons de das om... Ooit komt er een dag... Toch waren we zeer gelukkig om bij de laatste 6 stand te houden, we konden ons gaan opwarmen in de mobilhome.

Nadat we enkele valstrikken van de Slovaakse politie te hebben omzeild (ze zijn daar stapelgek op buitenlanders, en vooral hun cash geld) vehuisden we naar de oevers van de Donau, vanuit onze Mobilhome hadden we een prachtig zicht op Kasteel gelegen in he oude deel van Bratislava, dat vooral bij het vallen van de avond een mysterieus decor was. Echt een plk om tot rust te komen en samen met de hondjes ontstressen van zeer drukke tijden... De batterijen waren weer volledig opgeladen voor de 'grote dag'.

Zo goed als de organisatie de maanden voor de show was zo slecht was ze de dag van de show, het ging er nogal een beetje chaotisch aan toe. Wel begrijpelijk voor zo een massa-event, maar liefst 21100 deelnemers over gans de wereld die allemaal hun kans waagden en daar alles voor over hadden. Gelukkig waren we heel vroeg afgezak naar de hal en hadden we nog net een plaatsje aan de ring, het was verre van ideaa maar viel toch mee. Er passeerden ons die dag maar een 20 000-tal mensen, waarvan er 5000 graag een foto wouden van onze kanjers, er was de gelegenheid genoeg om een wat leuke fratsen uit te halen en onze honden wat kunstjes laten uit te voeren. Op een bepaald moment denk ik dat er zeker een 200-tal mensen in een gigantische circel rond ons stond en mij verblindden met hun flitsers van de camera's, ik had er niet beter op gevonden dan Rosi volledig op mijn schoot te zetten omdat er gewoon geen plaats was bij momenten om haar te laten liggen, tuurlijk zal dat een zicht geweest zijn met zo een schoothondje van 58kg. Kortom, we amuseerden ons rot... Over de keuring van de world dog show houd ik het kort, dit was gewoon 1 dikke KLUCHT, 58 leos gekeurd op 2 uur. In onze klasse waren er 19 inschrijvingen en ik denk niet dat het alles samen 30 minuten heeft geduurd. We moesten niet samen lopen, enkel een individuele keuring (of toch iets dat er op leek) en dan nog eens 10 meter op en af en klaar was kees. Iedereen weer in de ring, het ging zo snellllll, voor ik en Joris het wisten zaten we bij de laatste 6.... Fijnnnnnnn... Stresssss... Dan moest de keurder nog eens goed naar de nummers kijken en werden de honden niet meer bezien en plaatste hij de eerste 4 . Licht uitgedrukt, het was toch wel een beetje schandalig .... Voor de rest hebben we ons super geamuzeerd en was het een superervaring !

De dag nadien nog even langs geweest, wilde een koffie bestellen maar er was geen alcohol-vrije koffie, blijkbaar drinken ze daar alles met alcohol en eten ze er braadworst om 8u in de morgen. Een plaatselijke schone had op de tijd dat Joris iets bestelde al 3 shots achterover gegooid, en dat was geen water... amaiiiii, straffe boel, straffe madamen (ook veel mooie madammen haha) daar in dat gekke land!!

Na ons boeltje weer bij elkaar te hebben gepakt keerden we weer huiswaarts, onderweg hielden we nog halt bij de fokker van Rosi. We werden er hartelijk onthaald en de honden konden nog eens goed ravotten. Savonds mochten we onze beentjes onder de tafel zetten en hebben we nog vele uurtjes er op los gekeuveld en bijgepraat (en gedronken). 's Morgens nog even een bezoek gebracht aan het winkeltje van Rosi's fokker (een winkel met 99% hondenproducten voor grote rassen, allemaal zeer leuke spulletjes en anders en meer als bij ons, we kochten zoveel dat we bijna platzak waren. Gepakt en gezakt namen we afscheid en keerden we huiswaarts van deze enorm toffe 5-daagse uitstap....

Tot schrijfs,

Dipako